Alhoewel België niet overloopt van de roeiers, en dus ook het nationale team niet al te groot is, zitten in die nationale selectie toch 2 broers. Beide roeien ze voor KRNS Oostende en zijn woonachtig in Bredene. Hoe verzeilden ze in de roeiwereld, wat zijn hun ambities en hoe moeilijk is het om topsport te combineren met studies ? We vroegen het hen zelf, een dubbelinterview met Arne en Bram Dubois:

RIB : Hoe zijn jullie begonnen met roeien ?

Arne: Toen ik in het 4de leerjaar zat nam opa ons in de paasvakanite eens mee naar de roeiclub . Daar hebben we voor het eerst zelf kennis gemaakt met een roeiboot. Natuurlijk wisten we al wel wat roeien was door onze papa. We zaten namelijk al als 8- en 10-jarige urenlang naar de voorbijvarende bootjes te staren, te wachten tot we eindelijk zelf het water op konden.
Opa was in die tijd zelf nog meer actief in de roeiclub, en iedereen van onze familie heeft wel iets met de KRNSO te maken gehad, dus was het wel logisch dat ook wij in de club terecht zouden komen.

RIB : Rekening houdende met het leeftijdsverschil, wie van de 2 is de beste roeier en wie heeft het meeste doorzettingsvermogen ?

Bram: Ik denk dat het van doorzettingsvermogen wel ongeveer gelijk zal zijn, ik weeg een kleine 15 kg meer dan Arne, dus is het enigzinds ook logisch dat ik sneller vooruit ga, zowel op ergo als op het water. Ik denk dat we technisch wel aan elkaar gewaagd zijn, ook al hebben we natuurlijk beiden nog fouten. Ik denk dat onze roeistijl wel vrij verschilt, maar dat komt door onze verschillende lichaamsbouw. Ik ben een zwaargewicht van 1m88 en 85 kg terwijl Arne een lichtgewicht van 1m80 en 72kg is.

RIB: Wat zijn jullie ambities voor 2007 ?

Bram: Voor mij is het WK voor junioren in Peking dit jaar het absolute doel. Daarnaast moet ik ook proberen om de Belgische skifftitel bij de juniores te behalen. Het najaar zijn zorgen voor later, we beginnen met de voorjaarsregatta’s en we zien wel hoe het loopt.

Arne: Ook voor mij is het WK een doel, het WU23 wordt dit jaar georganiseerd in Schotland en ik zou daar graag deel uit maken van de lichtgewicht vierkoppel. Op het BK in het voorjaar word het in de lichtgewicht skiff zeker niet gemakkelijk. Want met Ruben (Degendt) en Olivier (Ek) komen er 2 sterke lichtgewichten bij, we zien wel hoe het loopt. In de 2xLM zullen we proberen om een finaleplaats in de wacht te slepen en ook in het najaar is het de bedoeling om met een goede ploeg op het water te gaan, ook al weten we nog niet precies wat of hoe.

RIB: Moest je de kans krijgen om profroeier te worden, zou je dit doen ?

Bram: Ja, ik zou het wel eens willen proberen.

Arne: Ik weet het niet, ik heb er nog niet echt bij stilgestaan, misschien wel.

RIB: Arne, in april 2006 ontving je de trofee van sportverdienste van de gemeente Bredene, waaraan heb je die te danken ? Het is ook een blijk van erkenning, hoe voelt het om die trofee te mogen ontvangen ?

Arne: Het ontvangen van die trofee was totaal onverwacht omdat ik in 2005 niet echt gepresteerd heb op hoog niveau. Ik was wel meegegaan naar het WK-23 als reserve, maar ik denk dat ik die trofee vooral te danken had aan de vorige jaren. Het is wel een blijk van erkenning en het is wel eens tof om zo’n prijs te ontvangen. Ook al moeten we aan zulke trofeeën niet echt veel waarde hechten, wetende dat onze zilveren LM4x na hun prestatie in Gifu naast de titel van sportploeg van het jaar greep.

RIB : Jullie zijn beide geselecteerd voor het nationale team, Hoe moeilijk is het om topsport te combineren met studies ? Genieten jullie bepaalde statuten ?

Arne : Het lukt wel om dit te combineren, Bram zit nu in het 5de middelbaar en heeft geen problemen. Ik zit nu in m’n 2 jaar toegepaste psychologie en ook dit lukt nog zonder speciale statuten of hulpmiddelen. School blijft voor mij momenteel toch nogbelangrijker dan roeien, omdat er nu voor mij nog geen geld met het roeien te verdienen valt, en met een job als schoolpsycholoog wel.

RIB : Arne, In 2006 werd je 8ste op het WU23 in 4XLM. Vond je dat er meer in zat of was je best tevreden ?

Arne : Ik vond het weliswaar een goede prestatie, maar als je dan weet dat we in de schiftingen nog geen 2 seconden na de Australïers finishten is dit toch sneu, wetende dat zij de zondagmorgen op het podium stonden met een Bronzen medaille rond hun nek. Ook in de B-finale was het ongemeen spannend, de race tegen de Oostenrijkers werd beslist met een fotofinish. Het ganse pak lag vrij dicht bij elkaar. Daardoor besefte ik dat er misschien wel wat meer in zat, en dit is dan toch wel een ontgoocheling. Ook al ben ik nu best tevreden, en hoop ik dat het volgend jaar nog beter wordt.

RIB : Bram, ook jij werd 8ste op het WK, voor junioren dan, in 4-JM. Tevreden of zat er meer in ?

Bram : Ook ik ben tevreden, maar wist ook wel dat er meer in zat, nu ja, een 2de stek in de B-finale is al bij al een mooi resultaat. We roeiden in de reeksen de 4de beste tijd, dus hoopten we wel stilletjes op de finale, en misschien nog meer. In onze halve finale liep het echter niet zo vlot, met een B-finale als gevolg. Daar streden we de ganse tijd mee met de Nederlanders voor de winst, maar het werd spijtig genoeg de 2de plaats, een 8ste in het totaal.

RIB : Jullie worden getraind door je vader Frans. Neem je de dingen makkelijker aan van je vader of juist niet ?

Pfff, die trainer, amai, het is enerzijds wel makkelijker omdat je dagenlang samen zit en makkelijker tegen hem kan spreken over eventuele problemen, anderzijds is dit ook een groot nadeel, juist omdat hij er altijd is, en het roeien dus eigenlijk altijd een van de gespreksonderwerpen is.

Maar eigenlijk valt dat wel goed mee, af en toe hebben we wel eens een meningsverschilletje, maar in 10 minuutjes lossen we dat op zonder.

RIB : Bram en Arne, bedankt.