Interview met Bart Poelvoorde

Bart Poelvoorde moet zowat de revelatie van het jaar zijn. Hij vertoeft al een tijdje in het nationale team, maar kwam pas dit jaar echt in actie tijdens de wereldbekers. In Oostenrijk behaalde de Gentse kok nog een 24ste plaats, in Amsterdam wist hij zich in de top 20 te roeien. Lüzern, toch de finale van de wereldbeker, werd zijn beste wereldbeker met een 14de plaats. Maar de kers op de taart was, enigszins onverwacht, zijn knappe finaleplaats in de zware skiff tijdens de Europese kampioenschappen in Poznan. Is Bart klaar voor het Olympische jaar ? Wij schotelde hem enkele vragen voor.

RIB: Hoe ben je in de roeiwereld terecht gekomen en sinds wanneer roei je?

Bart: Op een mooie zomerdag wou ik met een paar vrienden naar het strand. Die vrienden bleken echter te gaan roeien zijn. Dus dacht ik na een paar omzwervingen doorheen voetbal, turnen, scouts, dat ik maar eens moest gaan roeien. Ik was toen twaalf jaar en het beviel me direct goed. We waren met een grote groep en dat maakte het nog leuker.

RIB: Ben je een geboren skiffeur, of is het uit noodzaak?

Bart: Dat is iets waar ik zelfs niet moet op antwoorden, iedereen weet dat ik niet in de skiff thuishoor. Ik doe dit uit noodzaak, en na een tijdje begon ik me er wel goed in te voelen. Dus ik zou zeggen, Tim maak je borstje maar nat voor volgend jaar.

RIB: Je maakte dit jaar in Oostenrijk je wereldbekerdebuut en sloot die af met een 24ste
plaats. Sindsdien ging het alleen nog maar bergop met als hoogtepunt je finale tijdens het EK in Poznan. Had je dit verwacht en voel je dat je nog progressie kan maken in 2008 ?

Bart: Dit jaar was mijn meest succesvolle jaar en ook het leukste roei-jaar uit mijn korte roeicarrière. Die finaleplaats in Poznan was natuurlijk een mooie afsluiter, maar ik denk dat ik op dat moment niet zo goed was als een maand ervoor. "De mot" begon er toch wat in te zitten en dan zie je op de finaledag dat je en mentaal en fysiek er nog volledig moet staan. Dat was mijn probleem op die finaledag. Mentaal was ik niet klaar voor een bikkelharde strijd. Jammer, maar dat is het leergeld dat je betaalt als je laat met toproeien begint.
Volgend jaar zie ik voor mezelf als het jaar van de waarheid. Nu moet ik werkelijk tonen wat ik waard ben en ik denk dat ik vooral op vlak van kracht nog heel wat kan winnen, als ik zie wat anderen in de powerzaal presteren en wat ik doe is er nog heel wat werk aan de winkel. Dat is dus een punt waar ik nog progressie op kan maken. Voor de rest is het blijven werken aan die technische mankementen en mentaal klaar zijn voor al wat er op me afkomt. Ik ben er zeker van dat er nog progressie kan gemaakt worden.

RIB: Je moet dit allemaal als 100 % amateur klaren. Hoe zwaar is dat?

Bart: Dat is eigenlijk niet zooooo zwaar, 'k heb een jaar van doppen achter de rug, dus dat viel wel mee. Nu ga ik weer voor een paar maand werken en hopelijk vind ik daarna ook nog ergens een parttime job.
Het enige waar ik echt op moet letten is op mijn uitgaven. Mijn ‘dop’ is niet echt groot, dus moet ik nu ook niet de grote jan gaan uithangen. Maar wees gerust ik eet heel goed en ik leef zo mogelijk nog beter. Het zou natuurlijk makkelijker zijn met een contract, dan moet je je ook niet druk maken over aanvraag van vrijstellingen en de ganse bureaucratische molen, maar ik mag al blij zijn dat we hier van zo’n sociaal stelsel kunnen genieten. Door af en toe wat te werken probeer ik dan toch ook mijn sociale rol in onze maatschappij in te vullen.

RIB: Na je resultaten van dit jaar kan BLOSO toch niet meer naast je kijken?

Bart: Dat is een goeie vraag. Ziet BLOSO dit EK wel als een volwaardig toernooi. Ik kan natuurlijk alleen maar hopen van wel. Tot op de dag van vandaag heb ik nog geen contact gehad met BLOSO. Iets of wat financiële steun zou natuurlijk welkom zijn, maar om eerlijk te zijn, ik lig er niet wakker van. Ik moet tot op de dag van vandaag bij niemand verantwoording afleggen voor wat ik doe of niet doe, het is nog altijd een keuze uit vrije wil. Dat geeft me een goed gevoel. Ik kan er ook makkelijk mee stoppen, maar dat is nu geen optie, eerst nog een beetje het vuur aan de schenen leggen van onze gevestigde roeiwaarden. Dat is het leukste wat er is.

RIB: Zijn de Olympische spelen een haalbare kaart ? Zij het dan in een dubbeltwee of eventueel een dubbelvier?

Bart: Ik ga er alvast voor, dubbelvier of dubbeltwee, dat zal het jaar moeten uitwijzen. Ik denk dat ik dicht sta bij een plaats in dubbeltwee. Ik denk echter dat we nog wel wat kwaliteit in de roeiwereld rondlopen hebben voor een kwalitatief hoogstaande dubbelvier. Het enige wat daarvoor nodig is, is vier neuzen in dezelfde richting. En iedereen die er kei hard voor werkt. Ik denk echt dat het mogelijk is, als je ziet dat een dubbelvier van Oekraïne finale roeit, waarvan de beste roeier een zelfde niveau haalde als ik op het EK. Ook de dubbelvier van Amerika plaatste zich en dat was nu toch ook een viertal die te kloppen viel. Ik denk dat dat nog steeds de grootste kans op slagen heeft.

RIB: Is het geen spijtige zaak dat sporten zoals roeien amper aandacht krijgen in de media ? Zo is jou finaleplaats bijvoorbeeld niet eens vernoemd in de Belgische media.

Bart: Ik denk dat dat normaal is. Roeien is nu niet de meest mediagenieke sport die er is, en met de resultaten van onze ploeg kan je ook niet verwachten dat er heel veel aandacht is. Mijn finaleplaats is wel in de meeste kranten verschenen, zelfs in de standaard. Toch niet de meest sportminnende krant. Dit is een frustratie waar heel veel kleine sporten mee te kampen hebben. Ik heb daar maar 1 antwoord op, waar geld is, is er media.

RIB: Wat zijn je ambities voor de toekomst?

Bart: Mijn enige ambitie is eigenlijk op een mooie zonnige roeidag met een zachte bries in het nadeel den Tim (Maeyens) een poepie laten ruiken. Dat is me nooit meer gelukt sedert we zestien waren, ooit moeten die tijden toch terugkeren. Ik moet er aan toevoegen dat ik geen rancuneus mens ben, maar ik heb wel het gevoel dat mij dat ooit nog moet lukken, al is het bij de Masters. Dit jaar ben ik toch al 14 seconden dichterbij gekomen op hem, waarom volgend jaar daar geen vijf seconden afbijten. Hahahaha. Serieus nu, ik wil gewoon op de OS geraken en daar vlammen. Ik zou graag kunnen meespelen voor een medaille. Iets waar we in België wel zouden kunnen van dromen, mocht dat iedereen zijn ambitie zijn. En niet enkel op de OS geraken.

RIB: Bart...bedankt