Interview met Wim Van Belleghem

1987 , Ik ben 11 en ben net in de roeisport belandt . Het 7 u journaal begint met een opmerkelijk sportbericht . Lichtgewicht Wim Van Belleghem wint de gouden medaille in de skiff op het WK te Kopenhagen .
Hiermee is hij de eerste , en tot nog toe enige , Belgische wereldkampioen .
Ook op de daaropvolgende O.S. van 1988 te Seoel bewijst hij dat hij als lichtgewicht mee kan bij de zwaargewichten . De Bruggeling is verantwoordelijk voor bijna 1/3 van alle eremetaal geroeid op wereldkampioenschappen . In 1989 word hij de eerste profroeier van België .
In 1993 , na een prachtige carrière , besloot hij zijn riemen aan de haak te hangen en werd een succesvol zakenman . Wat is er de dag van vandaag geworden van Wim Van Belleghem ? We vroegen het hem zelf .

Hoe antwoordt u zelf op de vraag : wat is er geworden van Wim Van Belleghem ( professioneel , sportief vlak ,…).

Toen ik in 1993 gestopt was ben ik een transportfirma begonnen.
Zelf heb ik 7 jaar heel Europa doorkruist met mijn vrachtwagen,
Ik heb stelselmatig mijn firma uitgebreid zodat ik heden over een vloot van 30 trekkers beschik en 36 man personeel heb.
Ik kan u verzekeren dat dit pas topsport geweest is. Enkele maanden geleden heb ik met een zakenpartner de ford-consessie te Brugge overgenomen waar we ook 16 mensen te werk stellen. Door mijn drukke beroepsactiviteiten kom ik nog zelden aan sporte toe. Ik probeer wel af en toe te joggen , en mijn wekelijkse tennismatch laat ik nooit liggen . Af en toe laat ik me verleiden tot een fietstraining samen met mijn zoon die wielrenner is , maar dat is afzien hoor.

Roeien is een veeleisende sport . Hoe bent u in de roeiwereld terecht gekomen ?

Roeien is vooral een sport waar men veel voor moet trainen wil je de top bereiken. Toen ik op 16 jarige leeftijd via een BLOSO cursus leerde roeien had ik direct de smaak te pakken, alhoewel de prestaties nog niet direct denderend waren . Ik kwam dan ook in de beste lichting roeiers terecht die België ooit gehad heeft.
Toen ik 19 jaar was begon ik internationaal door te breken. Daarna is het allemaal vlug gegaan en werd ik ieder jaar beter.

In 1987 werd u , toen nog als amateur , wereldkampioen in de lichte skiff , vindt u dat u hiervoor de nodige erkenning kreeg in België ? Ik denk dan aan een nominatie van Sportman v/h jaar ?

Ik heb mijn wereldtitel altijd beschouwd als een beloning voor jarenlange opofferingen en er harder en meer voor te trainen dan een ander. Of ik er genoeg erkenning voor kreeg, interesseerde me niet echt, het enige dat toen telde was dat er een sponsor was die mij de financiële middelen gaf om full time met roeien bezig te zijn en mijn gezin te onderhouden. Wat nominaties betreft ben ik uiteraard enkele malen verkozen tot sportman van Brugge , Vlaams sportjuweel en nog wel enkele verkiezingen ; Ik ben echter de eerste om al die dingen te relativeren, een sportieve prestatie heb je in de hand, dit niet. Als je ziet hoe dit jaar de prachtprestatie van de lichte dubbel vier door de pers ondergeschikt gevonden wordt aan een Belgisch belofteploegje dat zich niet eens kon kwalificeren voor het hoofdtornooi, moet je niet te veel waarde aan zoiets hechten.

Op de O.S. van Seoel werd u 4de na materiaalpech , de meest ondankbare plaats , het jaar erop won u alles wat er te winnen viel , behalve een nieuwe wereldtitel . Zeer mooie prestaties , al kan ik me inbeelden dat u op dat moment meer had gehoopt . Stond u daar lang bij stil en hoe bekijk je die prestaties bijna 20 jaar later ?

Dit is natuurlijk een verhaal apart. Als titelvoerend wereldkampioen lichtgewicht kon ik enkel naar de OS in de open klasse omdat lichtgewicht roeien nog niet olympisch was,Toen was professor Vrijens celhoofd roeien van het BOIC en had zowat alles te zeggen.Op een dag zag ik mijn trainer Guido Terryn nogal aangeslagen mij zeer voorzichtig uitleggen ( hij voelde de woedeuitbarsting al hangen ) dat ik enkel naar de spelen kon indien ik met Alain in de ongestuurde twee zou roeien . Alain kende ik enkel als een goede en sterke roeier , ik had tegen hem verschillende keren geroeid en hem altijd ruimschoots geklopt , ik zag dit dan ook totaal niet zitten , ook al omdat ik , afgezien van een Belgische titel in acht junior A , totaal geen ervaring had met puntroeien.

De eerste training samen was ik allang blij dat ik droog gebleven was, zelfs recreatieroeiers passeerden ons.
Een van de problemen was ook dat door mijn technische achterstand Alain op slag zat en met mijn temprament was dat niet echt de beste opstelling, zo herinner ik me de finale te Essen waar we gepasseerd werden toen we op kop lagen en ik de boot van de middelste baan helemaal naar de buitenste baan overtrok, achteraf zag guido in dat ik op slag moest en we gingen op stage naar Engeland waar we tesamen met Mike Sprackling onze techniek bijschaafden, vanaf toen begon onze boot te lopen en kwamen de resultaten . Ik heb nog altijd de grootste bewondering voor Alain en Guido dat zij mij toen al die tijd hebben kunnen verdragen , want ik zag de spelen voorbijschieten zonder ons en heb dat jaar een ongelooflijk trainingsschema afgewerkt dat zelfs voor mij ,terwijl ik toch iets gewend was , zeer zwaar was , laat staan voor Alain die voordien enkel aan "spielerij" deed .Na een tweede plaats te Amsterdam en finale te Lucern gingen we uiteindelijk toch naar de spelen in Seoul. Daar hebben we uiteindelijk vriend en vijand verbaasd en had Alain zijn voetenplank niet gebroken net voor de start , zat er zeker meer in dan een vierde plaats, maar ja dat zullen we nooit weten.
Het jaar daarop leerde ik via mijn botenbouwer Richard kennen , een uitzonderlijk intelligent man met een enorme theoretische kennis .Ik won dit jaar alles en heb verschillende baanrecords verpulverd . Op de WK te Bled had ik in de halve finale nog iedereen ruimschoots geklopt, maar had ook een spierscheur in de rug opgelopen .

Mijn dokter heeft me nog net op tijd kunnen oplappen met pijnstillers. Na de finalehebben ze me uit mijn boot moeten heffen, zilver was toen maar een magere troost . In die tijd was het van "Van Belleghem heeft MAAR zilver".

U was de eerste profroeier in België , was dit een droom voor u ?

Het was in ieder geval de enige manier om optimaal met mijn sport bezig te zijn. In die tijd was financiële steun praktisch niet bestaande ( of toch niet voor mij). Ik had echter het geluk dat ik in mijn vriendenkring een voetbalmanager had, die eigenlijk meer uit medelijden dan uit zelfbelang een structuur op poten zette, waar de dag van vandaag nog menig roeier van droomt .

Volgt u het roeien nog ?

Ik ben nog steeds lid van de BTR, heb er nog steeds veel vrienden, ook beschikken we over enkele zeer goede talenten die uitstekende resultaten halen . Mijn boot heb ik nog wel ligt er nogal veel stof op. Dirk Crois komt ook geregeld met zijn roeiers trainen op het kanaal en ik volg wel eens een deel van hun training.

Is er op 20 jaar tijd veel verandert als het op begeleiding van topsporters aankomt in België ?

Het is natuurlijk gemakkelijk om te zeggen dat het in onze tijd veel moeilijker was . Volgens mij is het nog altijd zo dat diegene die het hardst aan de riemen trekt wint . Natuurlijk zijn de trainingsmethodes en het materiaal veel verbeterd maar dit is voor iedereen zo . Wat wel veel verbeterd is , is de financiële steun die een topsporter krijgt . In mijn tijd moest ik dit zelf zien op te lossen , wat ik dan ook deed en mij niet altijd in dank werd afgenomen. De laatste jaren was ik veel te veel bezig met het extra-sportieve en dit had ongetwijfeld een weerslag op mijn prestaties . Na de OS te Barcelona zag ik het echt niet meer zitten om me daar nog langer bij bezig te houden
en besliste om mijn riemen aan de haak te hangen .

Als sporter wacht je elk jaar opnieuw een uitdaging , Wat zijn je ambities nu ?

Ik kan je verzekeren dat je in het zakenleven altijd aan topsport moet doen, even minder scherp staan en je bent gepasseerd, zeker in een keiharde activiteit als de transportwereld .

Voor mij is dit relatief gemakkelijk omdat ik het altijd zo gewend ben, laat ons zeggen dat mijn ambities nog verder reiken tot wat mijn firma nu is , zo zijn we bezig een transportfirma op te richten in het oostblok en hebben we wel nog enkele plannen die we willen realiseren, maar alles op zijn tijd.

Ten slotte wil ik iedereen in de roeiwereld een succesvol jaar toewensen.

Wim van belleghem, Bedankt voor je tijd .